Dahab

Donderdag 24 juli 2008 - Dag 14
We stonden vroeg op, kregen ontbijtpakketjes van het hotel mee en vertrokken om 6.00 uur met een nieuw busje en een nieuwe chauffeur naar Dahab. Het eerste uur verliep vrij traag, omdat het druk was in Cairo en we nog een extra chauffeur moesten ophalen. De lange rit door de bergachtige Sinaï-woestijn was lang en de activiteiten in de auto beperkten zich voornamelijk tot slapen en lezen. Onderweg hadden we enkele tussenstops om bij te tanken. Halverwege de middag bereikten we Dahab, een kustplaats die geliefd is bij duikers en snorkelaars. Het dorpje zag er klein en niet heel spectaculair uit. Het hotel, of in ieder geval de receptie, was ook nog eens in aanbouw! Daarachter stonden diverse gebouwtjes met kamers. Na het inchecken probeerden we het zeewater uit, dat helder blauw was. De rotsbodem was echter niet zo fijn om overheen te lopen (en je moest uitkijken voor zee-egels), laat staan om het diepere water in te gaan, of uit te komen. Daarom doken we ook al snel het heerlijke zwembad in. Vanaf de kaart bestelden we lekkere sandwiches. ‘s Avonds, toen de zon alweer onder was gegaan en we de lichtjes van een legerbasis in Saoedi-Arabië aan de overkant van het water zagen, zijn we de boulevard overgegaan. Het zag er hier gezellig en sfeervol uit vanwege de hotels, kleurrijke restaurantjes en verschillende winkeltjes. Na een behoorlijk stuk lopen, keerden we om, kochten we wat bij een supermarkt en gingen we bij The Funny Mummy zitten, waar we zittend op lekkere kussens genoten van lekkere drankjes. Terug op de kamer viel ik vanwege de vermoeidheid snel in slaap. De extreme warmte, omdat er geen airco was en slechts een ventilator, kon daar niet tegenop.

Vrijdag 25 juli 2008 - Dag 15
Op deze dag konden we lekker lang blijven liggen, totdat we vanwege de warmte ons bed wel uit moesten. Toch viel het buiten wel mee, aangezien er een behoorlijk windje stond. Het ontbijt was prima, waarbij ze ditmaal zelfs gewoon brood hadden dat je kon roosteren. Om 11.00 uur was het tijd voor onze allereerste duikles, behalve voor Michelle, omdat ze dat al kon. Eerst moesten we een formuliertje tekenen, om vervolgens een wetsuit, slippers en een bril te passen. Na een uitleg van een instructrice vertrokken we met een auto naar The Lighthouse, een mooi stuk rustig water ietwat verderop. Hier kleedden we ons om en kregen we nog een vest met de zuurstoffles en -slang op onze rug. Dat was behoorlijk zwaar. In het water gelukkig een stuk minder. Met z'n tweeën kregen we van een andere instructeur eerst twee oefeningen: water in je bril laten lopen en deze eruit blazen met je neus en je mondstuk in en uit doen. Ademen bleek sowieso erg lastig en eng te zijn in het begin, maar na een tijdje ging het steeds beter. Dat was dan ook het moment om het diepe in te duiken. De instructeur zat achter ons en regelde de lucht om te zakken en te stijgen. Ademen en rondkijken was eigenlijk het enige om zelf te doen. En er was veel te zien! Overal zwommen (scholen met) gekleurde vissen en op de grond was veel koraal te zien. Dat was allemaal erg mooi en gaaf om te zien. Hoe dieper we kwamen, hoe minder er echter te zien was. Langzaamaan gingen we weer omhoog (terwijl we 25 piaster vonden en eerlijk deelden), totdat we na zo'n 40 minuten het zonlicht weer op de bodem zagen schijnen en de oppervlakte bereikten. Het duikavontuur was weer voorbij en achterin een truck reden we terug naar het hotel, waar we de rest van de middag in en om het zwembad hingen. 's Avonds gingen we met z'n zevenen, dus inclusief Mohammed, naar The Funny Mummy, om daar lekker te eten en lang en gezellig te blijven zitten, terwijl de katten om eten smeekten. We deden nog wat simpele woordspelletjes en tegen middernacht gingen we terug om te slapen.

Zaterdag 26 juli 2008 - Dag 16
Vandaag was het tijd om met kamelen de Sinaï-woestijn in te trekken. Daarvoor stonden we tijdig op en brachten we onze bagage naar de receptie, zodat we met onze handbagage in het busje stapten en naar de beginplek reden. Daar stonden enkele kamelen voor ons klaar, die werden afgeladen met de bagage en een rijder, een van ons dus. Drie jongetjes van ongeveer 13 jaar oud gingen met ons mee. De tocht was warm en zwaar, maar wel erg mooi. We reden/liepen door vlakten van zand en steen die omgeven waren door bergen. Het rijden op de kamelen was eerst wat vreemd, maar het zat op zich niet verkeerd. Alleen gingen je bovenbenen na een tijdje wat pijn doen. Het was gemakkelijk om de kamelen te besturen met een teugel, maar ze waren dan ook al tam en kenden de route ook al wel. Een stuk over rotsen moesten we allemaal lopen, omdat het voor de kamelen anders niet te doen zou zijn. Bij een berg bleven we in de schaduw rusten, maar al snel gingen we ter voet een stuk de bergen in. Door een heel smal ravijn klommen en klauterden we, wat soms nog tot gevaarlijke situaties leidde. Desondanks was dit erg gaaf en eigenlijk wel het meest avontuurlijke van deze vakantie. Na een lange pauze en een prima lunch in de middag, vervolgden we onze tocht. Het zonnetje scheen nog steeds schel en het mulle zand maakte de tocht zwaar. Gelukkig stond er vaak een lekker windje. Na een uurtje kwamen we bij een oase zoals we hem verwachtten: boompjes en een paar simpele huisjes in de woestijn tussen de rotsen, aangevuld met een paar inwoners, kamelen, geiten en een ezel. In een open, maar met bladeren overdekt hutje met kussens, mochten we uitrusten. Het leek alsof het hele kampje uit kinderen bestond, op een enkele dorpsoudste na. Meisjes probeerden ons sieraadjes en andere souvenirs te verkopen. Toen de avond was gevallen, kregen we in het hutje een simpele, maar lekkere pastamaaltijd. Het is jammer dat we maar weinig van de lucht konden zien, want er waren erg veel sterren. 's Avonds wilden de kinderen een feestje bouwen, maar echt veel muziek was er niet en veel muziek wisten ze ook niet maken, waardoor het kleine beetje gedans wat moeizaam verliep. Op een gegeven moment werden er dan ook spelletjes gespeeld, zoals de twee handjeklapspellen van vorige keer. Maar nu waren er ook nog meer klapspelletjes, handje drukken en met een glaasje water op het hoofd proberen op te staan, iets dat soms tot een nat hoofd leidde. Daarna was het bedtijd en konden we gaan slapen in onze slaapzakken, op de matjes en de kussens die in het hutje lagen. Koud was het niet, zodat we prima konden slapen. De enige die niet snel in slaap kon komen, was Ilona, vanwege het gesnurk van Mohammed.

Zondag 27 juli 2008 - Dag 17
Nadat iedereen langzaamaan wakker was geworden (door een vervelend fluitende vogel of andere personen), kregen we een vrij simpel ontbijtje, waarbij de chocokoekjes geliefd waren. Terwijl de kamelen werden volgeladen, vertrokken we zonder kamelen opnieuw door een canyon, zodat we weer in een prachtig berglandschap over de rotsen konden klimmen. Koen vond dat maar niets en Mohammed leek het gek genoeg nog wel het vermoeiendst te vinden. Aan het einde van de tocht van een uurtje kwamen we aan bij een hutje waar we even konden uitrusten en moesten wachten op de kamelen, die een andere route hadden genomen. Op een kameel reden we vervolgens naar de weg, waar een busje ons kwam oppikken. De kamelentocht was zeker niet lang, maar mijn kameel van vandaag reed toch beduidend minder lekker dan die van gisteren. Toen we weer bij het Dyarna Hotel aankwamen (en de chauffeur niet zo blij leek te zijn dat we ditmaal eens geen fooi gaven), bleken er opeens geen kamers meer voor ons te zijn, waardoor we moesten verkassen naar het hotel ernaast, het Seaview Hotel. Heel erg was dit niet, omdat deze kamers wel een airco hadden en nog wel een vrij stille ook. De rest van de middag hebben we niet veel meer gedaan, eigenlijk een beetje rond het zwembad van het oude hotel gehangen. (Omdat we het sfeertje daar veel gezelliger vonden.) Hier konden we ook zien hoe Anne en Koen hun eerste duiklessen in het zwembad volgden, iets dat ze de komende dagen flink willen doorzetten om een basisbrevet te halen. 's Avonds hebben we opnieuw lekker bij The Funny Mummy gegeten, waar ik voor de 3e keer een heerlijke Mixed Juice bestelde naast de maaltijd. Arthur en Ilona zijn voor de verandering zelf uit eten gegaan. Omdat we aardig moe waren, zijn we daarna vroeg naar de hotelkamers gegaan.

Maandag 28 juli 2008 - Dag 18
Vandaag was het een luie en ontspannen dag. We konden rustig opstaan om daarna te ontbijten. In plaats van een buffet, werd er in het Seaview Hotel een ontbijtje voor je klaargemaakt, met dun brood, ei, een paar soorten beleg, komkommer en tomaat. Het was eetbaar, maar niet geweldig. Koen en Anne hebben de hele dag besteed aan hun duikcursus achter de tv en bij The Lighthouse. Ook Michelle, die al kon duiken, ging de onderwaterwereld bekijken. Arthur, Ilona en ik zijn de bazaar van Dahab af gegaan, waar de verkopers in de winkeltjes gelukkig een stuk minder opdringerig waren. We kochten nog wat leuke souvenirs. De rest van de middag hebben we liggen relaxen bij het zwembad. Iets voor vijven werden we echter opgehaald met een auto, waarmee we naar een zeer groot en luxe hotel ietwat verderop werden gereden. Hier kregen we een vest aan en mochten we met z'n drieën plaatsnemen op een bananenboot voor een wilde rit van zo'n 20 minuten door het water. De man op de motorboot voor ons zette er flink de vaart in, zodat we ons heel goed moesten vasthouden om niet in het water te vallen. Vanzelfsprekend ging dit niet goed, waardoor we nog aardig vaak (maar Ilona en Arthur vaker!) in het water werden geslingerd en zout water konden happen. In de tussentijd grinnikte de man op de boot hard, hij leek er ook heel veel lol in te hebben om ons te pesten. Alhoewel Ilona zich had bezeerd (omdat ik per ongeluk bovenop haar was gevallen), vonden we het toch een zeer gave ervaring. Terug in het hotel wisselden we de duik- en bananenbootverhalen uit. Rond etenstijd vertrok de groep naar een ander restaurantje (Same Same) op de boulevard, terwijl Anne en ik gewoon wat fruit kochten in de supermarkt, omdat we niet zo'n honger hadden. Op het balkon van de hotelkamer hebben we meloen zitten eten. Vervolgens liepen we door een leeg, kaal en donker stuk land een stuk zuidelijker langs de kust, op zoek naar iemand die we in het vliegtuig hadden ontmoet en nu ook in Dahab zou zitten. Toen we de bewoonde wereld bereikten en het hotel vonden, was er niemand en gingen we terug naar het hotel. Daar hebben we Alette alsnog ontmoet, waar we verhalen uitwisselden over (de verschillen tussen) de reizen van Shoestring en Koning Aap. Laat op de avond, toen de anderen ook terugkwamen, was het wel bedtijd.

Dinsdag 29 juli 2008 Dag 19
Dit was een van de meest indrukwekkende dagen van de vakantie, aangezien we weer een hele ervaring rijker zijn. Nadat we vanochtend waren opgestaan en buiten hadden ontbeten, vertrokken Koen en Anne naar een plek waar ze hun laatste twee duiken en een theorie-examen hadden voor hun duikbrevet. Aan het eind van de dag kwamen ze vermoeid, maar geslaagd, terug bij het hotel. Arthur, Ilona en ik zijn echter met een pick-up naar The Blue Hole gebracht, een zeer bekende snorkel- en duikplek in Egypte. Het was een klein halfuurtje rijden en onderweg zagen we overal geraamtes van gebouwen die overal in Dahab uit de grond waren gestampt, maar nog lang niet af waren. Na een hobbelig zandweggetje met enorm veel kamelen kwamen we aan bij The Blue Hole, waar we van een man bij een restaurant enige uitleg kregen. We konden onze spullen daar achterlaten en een bril, snorkel en flippers uitzoeken. Vervolgens konden we bij de rotsen het water in om daar te snorkelen. En dat was echt prachtig om te zien! Terwijl de golven ons vooruit duwden, konden we genieten van het mooie koraal en de vele mooie vissen van de Rode Zee. We zagen ze in allerlei soorten, maten en kleuren, van grauw en grijs tot zwart met wit en fel blauw en geel of groen. Toen we in de diepte keken, begrepen we waar The Blue Hole zijn naam aan te danken heeft. Toch waren de meeste dingen wel aan de oppervlakte te bewonderen. Sommige vissen leken wel met ons mee te zwemmen, sommigen zaten lekker tussen het koraal, anderen lagen op hun zij te slapen en hele scholen bewogen schichtig heen en weer, om ons heen. Na ongeveer een uurtje gingen we het water weer uit en relaxten we op een bedje en in het restaurantje. Bij de tweede keer snorkelen liepen we een stuk stroomopwaarts (waar we langs gedenkstenen liepen voor degenen die hier waren verdronken), om stroomafwaarts langs de kust terug te snorkelen. We bleven onder de indruk. Het enige dat jammer was, was dat het bij het eindpunt wat druk was van andere snorkelaars, die niet altijd even goed aan het opletten waren. In de middag genoten we van een lekkere shish kebab, hamburger en vruchtenpannenkoek. Toen de zee iets rustiger was, konden we nog een stuk verder gaan snorkelen. Nu zagen we ook clownvisjes, zoals Nemo, en de giftige scorpionfish. Aan het eind van de middag werden we samen met andere mensen en etenswaren achterin de pick-up gedropt om terug te rijden naar het hotel, waar we elkaar vertelden over onze avonturen. Om 20.00 uur gingen we, zonder Anne, omdat ze moe was, naar het restaurantje Alladin, waar we lekker en gezellig hebben gegeten. Daarna genoten we van een welverdiende nachtrust.

Woensdag 30 juli 2008 - Dag 20
Ondanks dat we op deze laatste echte vakantiedag niet veel gedaan hebben, hebben we ons alsnog prima vermaakt. 's Ochtends konden we rustig aan doen en Koen en Michelle waren de enigen die diep de zee in wilden duiken. Met z'n vieren hebben we daarom bij het zwembad liggen zonnen. Aan het begin van de middag wilden we echter weer gaan snorkelen, zodat we een snorkeluitrusting huurden en over de boulevard naar The Lighthouse liepen. We legden onze spullen bij bedjes neer en gingen met flippers, bril en snorkel het water in, om ook hier van de visjes en het koraal te genieten. Het zag er mooi uit, maar het was lang niet zo indrukwekkend als The Blue Hole van gisteren. Er stond ook een sterke stroming, dat het zwemmen niet echt makkelijker maakte. Leuk om te zien was hoe een man de vissen voerde, waardoor ze allemaal op hem af kwamen en achter hem aan bleven zwemmen. Na een tijdje kregen we het koud en gingen we eruit om te zonnen. Terwijl Arthur en Ilona bleven liggen, zijn Anne en ik teruggegaan om te snorkelen in de zee voor het hotel. Dit wilde vanwege de vervelende ondergrond, de kans op het trappen op een zee-egel en de ruwe golven niet echt lukken. 's Avonds, toen Koen opnieuw ging duiken, zijn we voor het laatst met Mohammed, gaan eten bij Ali Baba. Het eten smaakte hier erg goed. Een voorafje en nagerecht werden ons nog cadeau gedaan. Het was alleen jammer dat het wachten op de rekening, die uiteindelijk niet kwam (we moesten individueel aan de kassa betalen), zo lang duurde. Terwijl Arthur en Ilona langzaam teruggingen naar het hotel en Mohammed en Michelle gezellig bleven zitten, zijn Anne en ik nog langs de winkeltjes gelopen, zodat ze eindelijk haar cadeautjes voor thuis kon kopen. Het viel ons op hoe anders de verkopers zich hier gedroegen. Ze zijn veel minder opdringerig dan in andere steden en ondanks dat je nog steeds moest onderhandelen, liggen de beginprijzen hier beduidend lager. Veel te laat, tegen 1.00 uur, kwamen we terug bij het hotel, voor een laatste korte nacht in Egypte.

Donderdag 31 juli 2008 - Dag 21
We stonden alweer om 6.30 uur op, om daarna een laatste ontbijtje te nuttigen. We pakten onze laatste spullen in en plaatsten deze in het busje, dat voor ons klaarstond naast het hotel. Om 8.00 uur vertrokken we en begonnen we aan onze laatste lange rit in Egypte, aangezien we helemaal terug moesten naar Cairo. We reden een iets andere route, langs de kust, dan de heenweg en namen ook de Suez-tunnel. In de auto vielen de meesten in slaap en slechts af en toe werd er een boekje bij gepakt. Twee keer pauzeerden we bij een restaurantje, waar het personeel ook maar suf voor zich uit zat te staren. Tegen een uur of vier kwamen we opnieuw aan bij het Indiana Hotel, waar we jammer genoeg op een erg snelle en simpele manier afscheid namen van Mohammed. Hierna hebben we onze spullen in de kamers gelegd en hebben we bij het zwembad gehangen. Om 20.00 uur zouden we met z'n allen gaan eten, maar uiteindelijk zijn Michelle en Anne naar de KFC gegaan en ben ik met Arthur, Ilona en Koen weggegaan. We liepen een stukje verder, in de buurt van de plek waar we op dag 3 ook al ronddwaalden. Hier vonden we een PizzaHut, waar we heerlijk genoten van voorafjes en pizza's. De rest van de avond hebben we uitgezeten op de hotelkamers.

Vrijdag 1 augustus 2008 - Dag 22
Om 00.30 uur kwam een busje ons ophalen om ons naar het vliegveld te brengen. Voor het laatst reden we door de, zelfs nu nog, chaotische stad. Bij het vliegveld checkten we onze bagage in, om vervolgens nog ongeveer een uur te wachten totdat we de vertrekhal in mochten. Terwijl we al aardig moe waren, hebben we in enkele winkeltjes staan kijken en zijn we bij een cafeetje iets gaan drinken. Om 2.55 uur mochten we naar de vertrekhal, waar ons handbagage ook nog eens door de scanner werd gehaald. In de hal kletsten we nog wat met de andere Nederlanders van Koning Aap. Na een behoorlijke tijd mochten we eindelijk de bussen in, die ons naar het vliegtuig brachten. Arthur en Ilona zaten bij elkaar in het vliegtuig, Koen en Michelle hadden elk een eigen plek en Anne en ik zaten bij elkaar. Even na vieren, iets over tijd, vertrok het vliegtuig op weg naar Schiphol. Ditmaal had het vliegtuig schermpjes in de stoelen zitten, waardoor we de gelegenheid hadden om films te kijken, spelletjes te spelen of muziek te luisteren. We vermaakten ons met de film 27 Dresses. Ondertussen kregen we nog wat te drinken en later een ontbijtje met een pannenkoek, een broodje en fruit. Een tweede film konden we helaas niet af kijken, aangezien de systemen een halfuur voor landing uit werden gezet. Om ongeveer 7.30 uur Nederlandse tijd, dus weer een uurtje vroeger, zijn we geland in Amsterdam, waar we bij de bagagebanden lang op onze koffers en tassen hebben staan wachten. Toen was het helaas tijd om afscheid van elkaar te nemen. De geweldige en onvergetelijke vakantie was voorbij. We zeiden elkaar gedag en gingen vervolgens onze eigen weg, op weg naar huis.

Luxor

Donderdag 17 juli 2008 - Dag 7
Al om 5.30 uur stonden we op, zodat we na een vrij simpel ontbijt, met gezelschap van een hond uit de buurt (voor de restjes), tegen een uur of zeven konden vertrekken. Het werd een lange en vermoeiende tocht naar Aswan. Daarvoor moesten we eerst de woestijn uit rijden naar Luxor. Onderweg viel er niet veel meer te doen dan slapen, naar buiten kijken, lezen, drinken en eten. Na het middaguur bereikten we Luxor, waar we op zoek moesten naar het startpunt van het konvooi, waarmee we naar Aswan zouden gaan. De stad Luxor zal volgende week bezocht worden. Nadat nog enkele andere busjes met toeristen waren gearriveerd, vertrokken we onder militaire begeleiding. De exacte reden hiervoor is ons niet verteld. Na een paar uur, nadat de begeleiding alweer verdwenen was, Koen bij een tussenstop belaagd was door opdringerige verkopers, we de trein voorbij hadden zien rijden, we een auto-ongeluk hadden gezien, huisjes in de rotsen hadden aanschouwd en de Egyptische getallen hebben leren lezen, kwamen we aan in Aswan. Meteen viel ons op dat deze stad veel mooier en groener was dan Cairo. Groene parkjes en perkjes, sierlijke fonteintjes en een prachtig uitzicht op de Nijl met feloeka's waren hier te vinden. Toen we voor het Nubanil hotel werden afgezet in het midden van de dag, werden we behoorlijk verrast door de warme temperatuur, die ver boven de 40°C uitstak. We kregen onze drie kamers op de 2e verdieping toegewezen, die er prima uitzagen. De airco en koelkast werkten ook erg goed. Eindelijk kon iedereen zich lekker opfrissen. Aangezien het al bijna aan het eind van de middag was, wilden we iets eten. Omdat het bekende Old Cataract Hotel met zijn high tea met een grote verbouwing bezig was, besloten we om op zoek te gaan naar een ander leuk restaurantje. Alhoewel we bij elke taxi mochten instappen, gingen we toch maar met z'n vijven (Michelle wilde opnieuw niet mee) door de bloedhitte langs de Nijl lopen, waar we bij het buitenrestaurant van een ander hotel aan de Nijl lekker van pizza's konden genieten. Op de terugweg liepen we door een andere straat parallel aan de Nijl. Hier hadden ze namelijk een en al winkeltjes die hun waar buiten hadden gestald. Ook hier liep het aanbod weer erg uiteen. Aangezien we een van de weinige toeristen waren, moesten we volgens de verkopers overal wel wat halen. Toch kwamen we slechts terug met erg goedkope (maar goede) medicijnen voor Ilona (de hevige buikkramp van de afgelopen dagen was nog niet helemaal voorbij) en flessen water. Na een korte internetsessie in een café naast ons eigen hotel, bespraken we met Mohammed de dagen in Aswan en Luxor. Daarna gingen we vroeg naar bed, want het zou maar een erg kort nachtje worden.

Vrijdag 18 juli 2008 - Dag 8
De wekker ging om 2.55 uur, Mohammed stond om 3.00 uur op de deur te kloppen en om 3.30 uur zaten we alweer in het busje. Iets later reden we een verzamelterrein op, waar vele andere busjes en bussen met mensen klaarstonden. Om klokslag 4.00 uur werd een startsein gegeven. In konvooi reden we in het holst van de nacht in 2,5 uur naar de tempel van Abu Simbel. De rit was lang, saai en donker, maar tegen het eind konden we wel weer een zonsopkomst bekijken. Bij Abu Simbel, waar het aardig druk was (en dan is dit nog maar het Egyptische laagseizoen), kochten we kaartjes, liepen we een stukje langs het water en konden we vervolgens de twee grote en indrukwekkende tempels aanschouwen. Mohammed mocht zelf niet mee naar binnen, maar wist met foto's wel een verhaal te vertellen op het plein voor de tempels. Beide waren vanwege de aanbouw van de Aswandam in stukken gesneden en hier opnieuw in elkaar gezet, anders lagen de tempels nu in het water. Bij de grote tempel van Ramses II was duidelijk te zien dat dit niet helemaal goed is gegaan. Het bovenste gedeelte van het tweede reusachtige beeld (van de vier) van Ramses II is bijvoorbeeld niet meer aanwezig. Van binnen zag deze tempel er ook mooi uit, met een zuilengalerij en vele schilderingen van Ramses II, verspreid over enkele kleine kamers. Foto's maken mocht helaas niet, zodat we achteraf een pakje kaarten hebben gekocht. De kleine tempel leek van binnen op die van de grote. Aan de wanden waren met schilderingen bepaalde gebeurtenissen afgebeeld uit het leven van Ramses II. Nadat we de tempels ook van buiten nog eens hadden bewonderd, evenals het uitzicht over het water, keken we nog bij de vele souvenirkraampjes. Hier kocht ik na flink afdingen nog een leuke sleutelhanger. Ilona heeft iemand blij gemaakt door haar €50 briefje te wisselen voor euromunten. Hierna was het tijd om de lange reis terug te maken. Op dat moment was het ook wel duidelijk waarom de tempel 's ochtends bezocht moest worden: het werd erg heet. Terug in het hotel hebben we in het restaurant een lekkere maaltijd met vlees genoten. In de middag hebben we in het zwembad op het dak gepoedeld. Heel veel meer dan dat lukte niet, simpelweg omdat er nog maar een halve meter water stond en het vullen niet echt snel ging. Jammer genoeg werd de rust ook verstoord door buikglijdende Fransen. In de namiddag liepen we met Mohammed naar een bootje op de Nijl. Hiermee vaarden we naar een eilandje met een botanische tuin. Van een of andere vreemde tuinwachter, die wel heel veel interesse had in Ilona (en haar veel kamelen bood), kregen we een korte rondleiding, waarin hij ons aan diverse blaadjes liet ruiken, zoals die van een limoenboom. Het was allemaal wel grappig en hij deed tenminste meer dan Mohammed, die op het terras was gaan zitten. Met een ander bootje vaarden we een stuk verder de Nijl op, dat uiteraard mooie plaatjes opleverde. Bij een Nubisch dorp legden we aan. Hier heeft de tijd langer stilgestaan. Bewoners leefden in simpele hutjes, verkochten handgemaakte beeldjes, messen en specerijen aan bezoekers, kamelen liepen rond en kleine kinderen probeerden je ook over te halen om wat te kopen. Het was leuk om te zien hoe de kleintjes reageerden toen ze snoepjes kregen van Ilona en op de foto mochten (en die konden terugzien). In een kamertje kregen we muntthee als welkomstdrankje en werden we verrast door de komst van een Nijlkrokodil, die we in onze armen mochten vasthouden. Daarna kregen we zelfs drie kleintjes op onze schouders en hoofd gezet. Dat was echt supergaaf! We keken nog eventjes rond, lieten muziek van mobieltjes tegen elkaar in gaan en mochten toen gaan zitten voor een avondmaal met uiensoep, rijst, aardappels, groente, worstjes en meer. Het was prima te eten. Hierna gingen we met het bootje terug naar het hotel. Onderweg zaten we heerlijk op het dak, zodat we een prachtig uitzicht hadden op het verlichtte Aswan (het was namelijk al donker). Vervolgens zijn Koen, Ilona, Anne en ik de bazaar nog af gelopen, wat erg vermakelijk was. Opvallend was ook hoe druk het hier nu nog was. Daarna was het wel bedtijd na zo'n lange en vermoeiende dag.

Zaterdag 19 juli 2008 - Dag 9
Iedereen heeft de afgelopen nacht erg goed geslagen. Over de badkamer hoeft ook niet geklaagd te worden en zelfs het ontbijt was lekker. Om 8.00 uur vertrokken we met een ander busje (en een andere chauffeur dan Hassan) naar de gebroken obelisk. Het bezichtigen van deze plek was het entreekaartje niet echt waard, omdat we na wat klimmen een liggende, half uitgehakte en gebroken obelisk zagen. Deze was bedoeld voor een tempel, maar het uithakken werd stopgezet toen er een grote barst in verscheen. Daarna reden we naar de bekende Aswandam, waar we ergens aan de zijkant van de grote en nieuwe dam uitstapten, die aan één kant grensde aan een meer. Op de echte dam kon je als toerist niet komen, om te voorkomen dat hij beschadigt. Helaas was dit niet zo spectaculair als gedacht. Als laatste gingen we met een bootje naar de tempel op het eilandje Philae, dat vanwege het bouwen van de dam, net als Abu Simbel, verplaatst was. Hier vertelde Mohammed over de tempel, godin Isis, de zuilen, de gezichten met emoties, de wanden met uitgehakte afbeeldingen, drie baarkamers en de bijbehorende troon. Vervolgens ging hij zitten en konden we zelf nog rondkijken, omdat Mohammed vanwege grote andere toeristengroepen enkele delen had overgeslagen. Het was een mooie tempel. Na een boot- en bustochtje kwamen we weer terug bij het hotel. De hele middag hebben we in en rond het zwembad gehangen. In het begin stond het water nog lager dan gisteren, maar langzaamaan kwam het water voorbij het eerste randje. Pogingen om meer water te krijgen (door middel van het water uit de douche) faalden. Het was een gezellige, warme, maar toch ook verkoelende middag. Het was ook leuk om daar de verhalen van andere Shoestring reizigers te horen, die een ietwat andere reis maakten. Om 18.30 uur vertrokken we naar een tentje op een berg bij Aswan, waar we konden genieten van een high tea. We hadden hier een mooi uitzicht op de Nijl en Aswan. We kregen een soort siroop, thee, een plakje cake en hele kleine oliebolletjes! Hier hebben we een hele tijd gezellig gezeten en daalde het niveau naar flauwe Egyptische en Nederlandse moppen die naar het Engels vertaald waren. Toch was dat wel erg leuk. Hierna gingen Michelle en Anne terug naar het hotel. Met z'n vieren gingen we nog naar het restaurant aan de Nijl waar we eergisteren eigenlijk wilden eten. Langs het water bestelden we hier gemarineerde duif! Dat was echt apart om te eten, vooral omdat we hem met kop en al kregen. Helaas zat er niet veel vlees aan, maar toch was het wel lekker. Laat op de avond gingen we snel terug naar het hotel om te gaan slapen.

Zondag 20 juli 2008 - Dag 10
We stonden bijtijds op, ontbeten snel, pakten onze spullen in en liepen naar de lobby om daar afscheid te namen van onze trouwe chauffeur Hassan, die we nog een fooitje en een kaartje nalieten. Met alle koffers en tassen liepen we naar de Nijl, waar we aan boord gingen van een mooie feloeka, een klein Egyptisch zeilbootje. Deze was op het dek bedekt met een groot matras en kussentjes, zodat we daar heerlijk op konden liggen en zitten. Boven ons was een doek gespannen om de zon tegen te houden. Twee Egyptische jongetjes gingen mee om voor de maaltijden te verzorgen en om de zeilen en het roer te bedienen. Op een rustig tempo zijn we zo een stuk van de Nijl afgevaren. Onderweg kwamen we andere bootjes en cruiseschepen tegen en langs de oever was het overal groen, ook al was het maar voor enkele meters, omdat daarachter de rotsige woestijn alweer begon. Hier werden gewassen geplant, vlogen vogels rond, liepen er koeien rond en balkten vele ezels er vrolijk op los. Het zonnetje scheen fel, maar de schaduw en wind brachten voldoende verkoeling. Hier en daar stopten we aan de kade om de benen te strekken. Tussen de middag aten we weer een standaardmaaltijd en 's avonds pasta, falafel (een soort frikadellen), groente, patat, meloen en meer. Onderweg hebben we lekker gelegen, veel gelezen, gekletst, gekaart en ‘raad de persoon' gespeeld. We hebben in ieder geval veel lol gehad. Alhoewel sommigen het wel verleidelijk vonden, hebben we toch maar niet in de Nijl gezwommen, omdat dat vanwege mogelijke gezondheidsproblemen sterk werd afgeraden. Wel wist Arthur zijn piratenbootje te water te laten, die nog best goed wist te blijven drijven. 's Avonds meerden we met drie andere feloeka's aan bij een veldje met koeien en ezels, waar ons gevraagd werd hout te verzamelen. Deze ging later aan als kampvuur, waarna enkele Egyptenaren muziek maakten en door sommige toeristen vrolijk om het vuur werd gedanst. Na nog veel geklets was het tegen middernacht tijd om de slaapzakken erbij te pakken en op de boot, in het licht van de maan, te gaan slapen.

Maandag 21 juli 2008 - Dag 11
Vlak nadat ik wakker was geworden, vertrok de feloeka alweer op weg naar de eindbestemming een klein stukje verderop. Op dat moment werden de anderen ook wakker, de een iets sneller dan de ander. We hadden redelijk geslapen, maar voelden ons wel vies. Het hele matras was gisteravond ook al klam van ieders zweet. We kregen een ontbijt met brood, ei, pennywafels, banaan, en meer. In ieder geval waren het weer een paar andere dingen dan normaal. Hierna werden we door een busje met een nieuwe chauffeur opgepikt en naar Kom Ombo gereden. Het busje zag er wat nieuwer uit, maar de chauffeur toeterde voor het minste of geringste, dat erg vervelend was. Mohammed leidde ons vervolgens vrij snel door de mooie en vervallen tempel heen, die onder andere voor de krokodillengod Sobek was. Alhoewel we geen krokodil in de Nijl hadden gezien, lagen hier nog wel drie gemummificeerde exemplaren. Het is erg jammer dat we er zo snel doorheen moesten, omdat we in konvooi terug naar Luxor zouden gaan. En het gemene is dat we in het busje ook nog meer dan 20 minuten moesten wachten voordat we echt vertrokken, alleen vanwege twee zoekgeraakte andere toeristen! Op weg naar Luxor zijn we uitgestapt bij de tempel van Edfu, waar we op beter tempo doorheen zijn gewandeld. De tempel zag er mooi uit, maar we begonnen nu wel te merken dat de tempels steeds meer op elkaar gaan lijken. Ook bij deze tempel heeft Ramses II vrij vaak zijn stempel achtergelaten met afbeeldingen en cartouches. Hierna gingen we echt op weg naar Luxor, een stad die qua uiterlijk een beetje tussen Cairo en Aswan in lag: een beetje groen, maar op punten ook wel erg lelijk en chaotisch. We kwamen aan bij het Queen's Valley Hotel, wat tot dusver het meest luxe hotel was wat betreft bedden en badkamer. Meteen maakten we gretig gebruik van de douches. Na de rustpauze gingen we, zonder Michelle, op weg naar de tempel van Karnak, het grootste nog bewaarde tempelcomplex van Egypte. Van Mohammed kregen we een snelle rondleiding, waarna we zelf nog konden rondlopen door dit zeer indrukwekkende bouwwerk. Alles was erg groot, waaronder enkele obelisken en een bijzondere galerij met maar liefst 134 zuilen! Verder waren er nog genoeg wanden met afbeeldingen (zelfs in kleur als je even van het hoofdpad afweek), hiërogliefen en was er een heilig meer. Hierna was het tijd voor het Luxor museum. Na opnieuw veel gedoe met studentenkaarten en het niet hebben van wisselgeld bij het kopen van tickets, verbaasden we er ons over hoe mooi dit museum was vergeleken met die van Cairo. Deze zag er namelijk netjes uit, waarbij alles ook mooi tentoongesteld werd. Hier stonden bijzondere beelden, sarcofagen, muntjes, wanden met hiërogliefen, gebruiksvoorwerpen, enz. Ook lagen hier (en nu konden we ze eindelijk zonder extra hoge betaling zien) twee mummies, waarvan je het zwarte hoofd en de voeten kon zien. Dat zag er heel apart uit! Nadat we alles hadden gezien, inclusief de souvenirs, reden we verder naar de Luxor tempel, die we van buitenaf al eerder hadden gezien, omdat hij midden in de stad lag. Hier stonden ook weer grote zuilen en beelden. Bij de toegangsweg had je twee lange rijen met kleine sfinxen. Na dit bezoek zijn we met Mohammed naar een shoarmazaak gegaan, waar we van heerlijke schotels konden genieten. Helaas moest dit wel snel gebeuren, want we moesten Michelle ophalen om vervolgens terug te gaan naar Karnak, waar de Sound & Light Show begon. Net op tijd konden we ons nog aansluiten bij de andere mensen. We liepen opnieuw door de tempel heen, maar ditmaal was het donker en werden diverse beelden afwisselend verlicht met lampen. Via speakers was muziek te horen en Engelse stemmen vertelden de achterliggende verhalen. Op ongeveer de helft van de show moesten we op een podium bij het water zitten, waar het verhaal verder ging en diverse bouwwerken verlicht werden. Dit was bijzonder, maar ook wat aan de saaie kant, omdat er niet heel veel verschillende lampen waren en telkens weer hetzelfde werd verlicht. Na de show was het tijd om terug te gaan naar het hotel, waar we heerlijk, maar kort, hebben geslapen.

Dinsdag 22 juli 2008 - Dag 12
Het was iets voor vijven toen de wekker ging. We stonden snel op en namen onze ontbijtdozen met broodjes en beleg, drinken en losse chips mee in het busje, dat ons naar een bootje op de Nijl bracht. In een heel traag tempo vaarden we naar de overkant, om daar met een busje tussen de velden door te rijden, waar het busje jammerlijk vast kwam te zitten in een kuil van modder. Dit zagen wij natuurlijk allang aankomen, maar de chauffeur was erg eigenwijs. Gelukkig waren we toen al bijna op de plaats van bestemming, zodat het niet ver meer lopen was. Naast een weiland stond een heuse luchtballon op ons te wachten! Hier zijn we in geklommen, drie aan elke kant. De vriendelijke piloot heette ons welkom en enkele ogenblikken later stegen we op. Het grote vuur boven ons brandde in onze nekken. Langzaam stegen we op en lieten we ons meedrijven in de richting van de wind. De zon was al opgekomen en scheen laag aan de horizon in onze rug over het landschap, waardoor die kant lastiger te bekijken was. Toch bleven we nog een heel mooi uitzicht behouden op de westkust en het platteland van Luxor. De piloot vertelde ons over de oude bouwwerken die we konden zien en waar we soms ook langs of overheen vlogen, zoals enkele tempels en beelden. Beneden ons zagen we ook veel boeren aan het werk op het land. Aan de rand van de woestijn, vlakbij de Vallei der Koninginnen, maakten we na een uurtje vliegen een landing, waarbij we in het mandje moesten gaan zitten. Enkele mannen van de volgauto trokken de ballon vervolgens omlaag. Na een zachte landing werd de ballon opgeruimd, kregen we een certificaat en T-shirt en gingen we alweer het busje in voor een kort ritje naar de Vallei der Koningen. Na zo'n indrukwekkende ballontocht was het nu tijd om enkele graven van farao's te bezoeken. Met het toegangskaartje konden we er drie bezoeken. Met een treintje werden we het dal in gereden, waarna we in de felle zon verder liepen. Mohammed had drie bijzondere (en geopende (sommigen waren helaas gesloten en/of niet toegankelijk)) graven uitgekozen, waar hij eerst iets over vertelde, waarna wij erin gingen. Bij de eerste twee (van Ramses III en Amonhotep) moesten we met enkele trappen de grafkamer in, terwijl we op de muren van nog ingekleurde hiërogliefen konden genieten. In de kamers waren ook genoeg muurschilderingen te aanschouwen. Bij de derde van Thutmosis III moesten we buiten eerst een stuk een trap op, waarmee we behoorlijk diep het echte graf in klommen. Aan de muren waren weer schilderingen te vinden, maar ze waren hier heel anders, alsof een kind met stiften had zitten tekenen. Beneden stond ook nog een sarcofaag. In dit graf was het echt extreem benauwd: het was er warm, klam en vies en we zweetten nog meer dan ooit tevoren. Plotseling ging ook al het licht uit, maar gelukkig was dit maar voor enkele seconden. Terug buiten rustten we uit in de schaduw, omdat het in de Vallei al behoorlijk heet was geworden. De mooiste, belangrijkste en bekendste graven, zoals die van Ramses II en Toetanchamon, mocht je alleen tegen extra betaling bezoeken. Die laatste voor maar liefst €10, meer dan het gewone toegangskaartje! Toch wilden Arthur, Ilona en ik die niet overslaan, zodat we tegen een studentenprijs (50%) toch een kaartje kochten. De grafkamer was superklein, vooral als je het vergeleek met de andere graven. Daarnaast waren alle schatten er ook al uitgehaald, want deze lagen in het museum van Cairo. Wel konden we de mummie van Toetanchamon bewonderen, waarvan het hoofd en de voeten onbedekt waren. Aan de andere kant lag zijn mooi glimmende gouden sarcofaag, omgeven door mooi versierde wanden. Ondanks dat het klein en duur was, hadden we dit toch niet willen missen. Het dal zat erop en we reden door naar de tempel van Hatsjepsoet, de enige vrouwelijke farao. In een hitte van 40°C bekeken Arthur, Ilona, Anne en ik de buitenkant van de tempel, die in een berg was uitgehakt. Ook waren nog enkele kleurschilderingen te zien. Naar binnen gaan kon helaas niet. In het cafeetje genoten we van een verfrissend ijsje of een drankje. Hiermee was een eind gekomen aan alle bezoekjes van oud-Egyptische tempels en tevens het programma van de dag. Terwijl Anne en Michelle lagen te slapen, zijn we met z'n vieren gaan zwemmen in het zwembad. Toen we daar heen liepen, viel het op dat de bovenste drie verdiepingen van het hotel een bouwval waren, overal lagen stenen en ander puin. Het zwembad was nu in ieder geval een stuk beter en dieper, zo diep dat we zelfs niet konden staan. Aan het eind van de middag zijn we bij een bazaartje allemaal souvenirwinkeltjes afgegaan, op zoek naar leuke en goedkope beeldjes. In een simpel McDonald's-achtig restaurantje hebben we heerlijk gegeten. We liepen nog een bazaar over, maar werden op een gegeven moment helemaal gek van de verkopers dat we terug zijn gegaan naar het hotel (maar niet helemaal met lege handen) om daar lekker te slapen.

Woensdag 23 juli 2008 - Dag 13
Het was vandaag een lange en saaie dag, die vermoeiend was vanwege het vele nietsdoen. Nadat we waren opgestaan, hadden ingepakt en hadden ontbeten, werden we met een busje naar het treinstation gebracht. Daar moesten we nog een halfuurtje wachten, zodat we nog tijd hadden om de gekke straatverkopers na te spelen. Toen de trein om 9.30 uur kwam, gingen we zitten op onze plaatsen en begonnen we aan de lange rit naar Cairo. Het was aardig druk in de trein en ook liepen er constant verkopers langs met van alles en nog wat, zoals eten, drinken en telefoonkaarten. Onderweg zijn we een behoorlijk aantal keer gestopt bij kleine stations en reden we langs kleine dorpjes en oases, aangezien we elke keer in de buurt van de Nijl reden. We vermaakten ons voornamelijk met boekjes. Tegen een uur of acht bereikten we Cairo, waar we met een busje naar het Indiana Hotel werden gebracht, waar we ditmaal een stuk langer moesten traplopen, omdat we nu op de 6e in plaats van de 2e verdieping zaten. We hadden honger en gingen opnieuw naar de KFC met de doven voor een lekkere maaltijd. Nadat we nog even op het saaie dakterras van het hotel hadden gekeken, zijn we gaan slapen in een kamer waar de airco weer lekker hard aan het loeien was.

Woestijn

Maandag 14 juli 2008 - Dag 4
We zijn vroeg opgestaan, hebben snel ontbeten en stapten om 7.30 uur het busje in voor het vertrek uit Cairo. We vermaakten ons met de plantenbakken op straat, het tellen van toeters en meer. Na een laatste blik op de piramides, begonnen we aan de tocht door de barre woestijn. Zoals hier vaak gebeurt, werden we gecontroleerd door de politie. De woestijn was vies en lelijk. Het landschap lag vol met stenen, afval, halve en hele huizen, een enkele spoorbaan met een afgedankte trein, hoogspanningskabels, etc. De rit van een paar uur was lang en saai. Onderweg speelden we een potje Yahtzee en aten we snoepjes. Zo nu en dan zagen we weer een plantje, bouw/industrieterrein of een tegenligger. Bij een van de weinige wegrestaurantjes met zeer gore wc's pauzeerden we. Tegen een uur of één stopten we in de Bahariya-oase bij een gebouw waar we wat later lunch kregen van een soort brood waar je tomaat, komkommer, fetakaas, tonijn en een onbekend iets met ei in kon doen. Het was wel eetbaar. Hier kochten Koen, Arthur en ik nog een doek, waarbij ons werd laten zien hoe je die op twee manieren als hoofddoek om kon doen. Dat viel nog niet mee en was ook best warm. We bleven hier een drietal uur, om de ergste hitte te vermijden. We speelden tafeltennis en een spelletje Set. Daarna gingen we de Zwarte Woestijn in, die bergen had en zwart was van oud vulkanisch as. Apart, maar wel mooi. Na een lange tijd rijden - gelukkig op een goede asfaltweg - stopten we bij een van de hoge bergen. In de bloedhitte beklommen we deze tot de top. Dat was zwaar en vermoeiend, maar leverde een prachtig uitzicht op de bergachtige Zwarte Woestijn. Een windje maakte de hitte gelukkig nog best draaglijk. Na een tocht naar beneden en een rit met de bus, kwamen we in de Witte Woestijn, die er weer heel anders uitzag. Hier stopten we bij een soort trap van zand tussen twee rotsen en de Crystal Mountain, een klein bergje dat we beklommen en ontdeden van losse glimmende steentjes op de grond. Tegen het eind van de middag kwamen we bij het gedeelte met de paddenstoelrotsen, grote stukken witte rots die aan de onderkant waren versleten door erosie. Dit zag er indrukwekkend uit en iedereen zag wel een ander dier/voorwerp in de rotsen. Hierna reden we een stukje verder, waar voor ons een klein kampje was opgezet met matjes, een tafeltje, kampvuurtje, vlieger, gasstelletje en eten. Hier hebben we gezeten, gekletst en gekeken naar een mooie zonsondergang. We aten rijst met aubergine en kippenpoten die in folie op het kampvuur hadden gelegen. Na het eten speelden we met z'n allen (groep, begeleider, chauffeur en twee personen van het kamp) Spin the Bottle, waarbij diepgaande en lastige vragen aan elkaar niet onbeantwoord bleven. Tussendoor kregen we ook bezoek van nieuwsgierige woestijnvosjes, wiens oogjes glinsterden van het licht en welke we in de verte af en toe ook hoorden kibbelen of blaffen. Erg gaaf! Later op de avond gingen Mohammed, Michelle en Koen een lange avondwandeling in het maanlicht maken, pakten de overige Egyptenaren een matje om op te slapen en bleven Ilona, Arthur, Anne en ik over in het kampje, waar we nog nakletsten en genoten van de prachtige sterrenhemel. Als we stil waren, hoorden we helemaal niets. Ook was verder geen lichtje in de omgeving te bekennen. Het slapen op de matjes verliep ons vieren niet best en we zijn daarom ook slechts enkele keren ingedut. Het probleem waren de niet al te zachte matjes, het ontbreken van kussens en de vele grote mieren die overal rondkropen, die vooral Anne helemaal niet kon waarderen. Ook ging het 's nachts waaien, wat erg fris was. Dit was ons niet gezegd en daardoor lagen de slaapzakken nog in de gesloten bus. De hoofddoeken baden nog enige minimale uitkomst, waardoor er van slapen uiteindelijk nauwelijks terechtkwam, ondanks de wensen die we maakten bij het zien van de vallende sterren.

Dinsdag 15 juli 2008 - Dag 5
We waren al vroeg wakker en besloten op een mooie rots te gaan zitten om van de zonsopkomst te genieten. Langzaamaan werd het steeds lichter, maar de zon was nog nergens te bekennen. Kleine miertjes vergezelden ons. Helaas was de opkomst achter een rots niet heel spectaculair, maar het leverde alsnog mooie plaatjes op. Het ontbijt was simpel, met vies brood, wat beleg en thee met drab. Vervolgens vertrokken we. De reis door de woestijn was opnieuw lang en saai en een aantal probeerden hier hun slaap in te halen, voor zover de soms hobbelige weg dat toeliet. Onderweg reden we door de woestijn en oases met veel groen, waterige rijstveldjes, huisjes, mensen, beestjes, etc., zoals je zou verwachten. Mohammed zei dat de eerstvolgende stop bij een hot spring zou zijn. We hadden hoge verwachtingen, maar uiteindelijk kwamen we slechts bij een roestige bak met warm water dat werd rondgepompt. Hierin konden we pootjebaden. Daarna bezochten we het kleine museum van artiest Badr, waar hij beelden, schilderingen, kunstwerken en foto's van eigen hand had staan/hangen. Niet heel bijzonder, maar soms wel aardig om te zien. Aan het eind kwam Badr zelf nog even opdagen, maar toen hadden we alles al gezien, dus veel had hij niet meer te vertellen, behalve dat hij in Nederland ook wel bekend was, met name in Drachten. We konden weer verder, op weg naar de Dakhla-oase, waar we aankwamen in een Bedouin Camp. Hier vervingen we tegen 50 pond de kamers zonder badkamer, die door Shoestring geregeld waren, door kamers met een vrij simpele douche en een halfverstopte wc. Arthur maakte de opmerking dat sommige huisjes van buiten wel erg op die van de Star Wars films leken. In het restaurant kregen we een simpele lunch voorgeschoteld. Daarna hadden we de rest van de middag vrij, totdat we om 18.00 uur naar een ander resort vlakbij reden, waar ze een zwembad hadden. Ook deze zag er roestig uit en zelfs de bodem was niet te zien. Desondanks wisten enkelen zich even te vermaken in het verwarmde water. 's Avonds kregen we een lekkere maaltijd met rijs, vlees, tomaat, komkommer, aubergine en patat. Later hebben we met z'n allen buiten op een pleintje gezeten, waar bedoeïenen muziek maakten en zongen. Het waren alleen de Engelse toeristen die zich tot dansen wisten te verleiden. Zelfs Mohammed wilde niet, hij luisterde liever op zijn mobiel naar de ontvangen Nederlandse muziek van Wolter Kroes. Daarna eindelijk in een lekker bed (in een warme kamer met een plafondventilator) kunnen slapen.

Woensdag 16 juli 2008 - Dag 6
Na een redelijk goed nachtje slaap (voor Koen wat minder), werden we om 9.30 uur op het ontbijt verwacht, die ditmaal verrassend lekkerder was dan verwacht. De vieze lappen brood waren nog aanwezig, maar er lagen ook lekkere pannenkoekachtige broodjes tussen. Ook lagen er gebakken eieren en kon je zelf El Arosa thee inschenken (dezelfde als in het hotel van Cairo), zodat hij nu niet zwart was, of mierzoet (zoals midden in de woestijn). Tot 12.00 uur kregen we vrij en daarna vertrokken we naar de Kharga-oase. Net als bij de vorige rit, reed er nu ook een agent mee in het busje. Al snel stopten we bij een restaurantje, waar we een lunch voorgeschoteld kregen die verdacht veel leek op de avondmaaltijd van gisteren. Zelfs de vele vliegen waren weer aanwezig. Als drinken kregen we frisse citroensap, waarvan we zelfs nog een hele fles mee konden krijgen. Dit was een welkome afwisseling op de vele flessen water die we dagelijks hadden. Na afloop hebben we nog voorbijrijdende fietsers en karren met ezels (die we tijdens de reis vaak genoeg voorbij zagen lopen) gefotografeerd. De lange reis ging verder. Met Mohammed achterin was het af en toe nog best lachen. Na 52 reizen vond hij zijn eerste Nederlandse groep nog best gezellig. Nadat we de Arabische liedjes zo'n 50 keer hadden gehoord (chauffeur Hassan had slechts een paar cassettebandjes bij zich) en één nummer voor de rest van de vakantie in ons hoofd zal blijven zitten, kwamen we aan in de Kharga-oase. Erg leuk was om te zien dat er hier af en toe stoplichten waren, iets dat in Cairo dan weer nauwelijks voorkwam. De oase zag er luxer uit dan de voorgaande. We bezochten daar de oude Bagawat-tombes, die Romeinse invloeden hadden. Kleine ronde gebouwtjes met plafondschilderingen stonden overal verspreid. Wel aardig om te zien. Voordat we vertrokken, kregen we nog een kleine, erg droge vrucht van een boom om te proeven. We reden nog ietsje verder, reden door weilandjes met koeien (jawel!) om vervolgens aan de rand van de beschaving te komen. Vlak naast de zandwoestijn (zoals iedereen verwacht van een woestijn) was een kampje opgezet. In het midden stonden allemaal zelfgemaakte houten bedden met dekens en verder stonden er stoelen en tafeltjes, een keukentje en was het kamp aan drie zijden omheind. Vanwege de hitte speelden we eerst in de schaduw Set, Yahtzee (welke we allebei aan Mohammed leerden), backgammon of domino. Vlak voor zonsondergang beklommen we de zandduin achter ons, die een stuk langer en minder stijl was dan we dachten. Vanaf dat punt hadden we een geweldig uitzicht op de volle maan en de groene oase achter ons en de bijzondere goudkleurige zandduin van de woestijn met een oranje zonsondergang voor ons. Dit was prachtig om te aanschouwen. Toen de avond was gevallen, kregen we een ondertussen bekende maaltijd voorgeschoteld. Blijkbaar is soep met pijnboompitten, rijst, draadjesvlees en aardappels een lokale specialiteit. 's Avonds speelden we allerlei gekke spelletjes. Eentje waarbij we hand in hand in een kring stonden en we elkaar in en uit de knoop probeerden te halen. Ook eentje waarin één persoon moest raden wie er op zijn/haar hand had geklapt. En een spel waarbij twee personen een zakdoek moesten pakken en terugbrengen, zonder getikt te worden door de ander. Dit spel hield snel op toen Ilona per ongeluk door Koen vol op haar oog werd geslagen. Vervolgens nog een tik- en pakspel met een geblinddoekte persoon en het welbekende verstoppertje. Daarna was het tijd om onder de sterrenhemel te gaan slapen. Gelukkig had iedereen nu wel z'n slaapzak bij zich, waardoor deze nacht een stuk beter verliep dan twee nachten terug.

Caïro

Vrijdag 11 juli 2008 - Dag 1
Op Schiphol was het lang wachten, aangezien het inchecken een stuk sneller verliep dan gedacht. Toen we om 19.45 uur eindelijk door de handbagagecontrole heen mochten, ontmoette ik mijn eerste twee groepsleden: Anne en Koen. Ook maakten we kennis met een jongen die met Koning Aap reisde, terwijl wij met Shoestring weg gingen. Het vliegtuig van KLM was behoorlijk groot. Naast me, aan het raam, zat een meisje van Koning Aap. Links van me kwam Anne zitten, aangezien zij mocht wisselen met iemand anders. Iets verderop zagen we een andere groepsgenoot, Michelle. De vlucht was erg gezellig en we hebben veel met z'n drieën zitten kletsen. Misschien dat we Alette in Dahab nog terugzien, aangezien hun route anders is dan de onze, maar hier en daar toch hetzelfde is. De vlucht ging snel, maar het was jammer dat je buiten zo weinig kon zien in het donker. De vriendelijke stewardessen brachten ons zo nu en dan drankjes, nootjes en een maaltijd met kip, aardappel, ratatouille en een taartje. Toen we aankwamen in Egypte, zagen we dat de Nijldelta mooi verlicht was. De aankomst verliep goed, het was toen 1.45 uur lokale tijd, een uurtje later dan in Nederland. Toen we het vliegtuig uitstapten, was het buiten klam benauwd en zo'n 26°C! Met z'n allen moesten we in een bus om naar de aankomsthal te gaan, waar we door een medewerker van Shoestring werden opgewacht. Nadat we door de douane waren gegaan en een visum hadden gekregen, hebben we lang staan wachten op onze koffers. Hier maakten we ook kennis met het stel Arthur en Ilona. Met z'n zessen werden we naar een luxe busje (met airco) gebracht, waar we kennismaakten met chauffeur Hassan en de vriendelijke Engelstalige gids Mohammed. Door het verlichtte Cairo reden we naar het Indiana Hotel, terwijl we onderweg kennismaakten met elkaar. De groepsleden waren tot zover erg leuk. In het hotel kreeg ik een kamer (eveneens met airco) met Koen. Ilona en Arthur hadden hun eigen kamer en Michelle en Anne zaten samen op een kamer. Voor Koen en mij was de badkamer onvindbaar. Hij bleek achter een gordijn te zitten, waarvan we eerst dachten dat er gewoon een balkon achter zat, omdat ernaast een deur naar het balkon zat. In de kamer was het warm en het duurde even om in slaap te komen. Vanwege de airco werd het later toch nog koud, waardoor een deken geen overbodige luxe was. Het bed zelf was prima. Opvallend was dat na nog geen 5 minuten de stroom al uitviel, maar gelukkig was dat maar voor even.

Zaterdag 12 juli 2008 - Dag 2
Om 8.30 uur zijn we opgestaan en we kwamen erachter dat de douche hier best prima is. Om 9.30 uur hadden we een simpel, maar prima ontbijtje. Het was alleen even oppassen met waterige dingen, zoals komkommer, aangezien we het water hier maar beter niet konden drinken. Een halfuur later stapten we het busje in om mineraalwater te kopen en geld te pinnen, om vervolgens door te gaan naar het Egyptische museum. Het was een groot gebouw, met een voortuin met beelden en een vijvertje met papyrus- en lotusplanten. Helaas mochten we geen foto- en filmapparatuur meenemen naar binnen. Hier bleek ook dat we entreekaartjes moesten kopen en dat deze dus niet inbegrepen zaten in het excursiepakket van Shoestring (dit was alleen voor het vervoer). Gelukkig halveert een studentenkaart de prijs van een kaartje. Binnen kregen we een rondleiding van Mohammed, waarbij we de belangrijkste dingen hebben gezien. Hij legde leuk uit en zijn Engels was redelijk goed te volgen. Daarna hebben we zelf nog een halfuur door het eigenlijk erg rommelige museum gelopen. We zagen veel beelden, sarcofagen, hiërogliefen en vele andere schatten uit piramides en tombes. Een hele verdieping was zelfs aan de schatten uit het graf van Toetanchamon gewijd. Het was een interessant museum, ondanks de ietwat korte tijd die we hadden. Om 13.45 uur zijn we met het busje naar Gizeh gereden, waar we, met uitzicht op de top van een piramide, hebben gegeten in het 1st Class Restaurant. Voor een redelijke prijs kregen we hier een lekker uitgebreid warm en koud buffet. Mohammed zelf ging aan een andere tafel zitten om ons toch nog wat privacy te geven. We waren de enige klanten, dus we werden door het personeel wel steeds aangekeken. Hierna gingen we door naar de piramides. De eerste was groot en indrukwekkend. We zijn eromheen gelopen en gingen daarna door naar de tweede. Terwijl Koen en Michelle in de schaduw gingen zitten en Arthur en Ilona de piramide zijn ingegaan (die niet heel speciaal was, met nauwe gangen en saaie muren), hebben Anne en ik enkele rotsen beklommen om foto's en film te maken. We hadden een mooi uitzicht over de piramides en Cairo. Overal kwamen we mannen op kamelen tegen die ons tegen betaling wilden meenemen. Ook waren er straatventers, die je de spullen gewoon in je handen duwden. Het was trouwens warm vandaag. Gelukkig was het met een windje nog prima uit te houden. Een pet en zonnebril waren in ieder geval erg handig. Hierna gingen we naar een plek waar we alle drie de piramides goed konden zien en mooie groepsfoto's konden maken. Toen gingen we door naar de Sfinx, die dichtbij was. Helaas viel deze voor iedereen tegen, mede omdat hij een stuk kleiner was dan verwacht. Nadat we hier hadden rondgekeken, gingen we door naar een parfumwinkel, waar we welkomstdrankjes kregen en enkele mannen ons lekker maakten met allemaal bijzondere mannen- en vrouwengeurtjes. Uiteindelijk had alleen Anne wat meegenomen na flink afdingen van Michelle. Daarna gingen we naar een papyruswinkel, waar we zagen hoe papyrus gemaakt werd en hoe stevig en waterbestendig het was. De winkel hing vol met mooi schilderingen en je kon je eigen naam in hiërogliefen zetten (een cartouche), wat ik na flink afdingen liet doen. Ook Anne, Arthur en Ilona gingen voor iets moois. Toen zijn we in de spits, een enorme chaos van auto's, karren met paarden en ezels en voetgangers, naar het hotel teruggegaan, nadat we Mohammed, die in Cairo woont, hadden afgezet. Het viel ons op dat er op elke hoek wel een politieagent stond. Met z'n allen hebben we bij een supermarktje in de buurt wat dingetjes gekocht. Hierna hebben we bij de Kentucky Fried Chicken gegeten. De bediening was doof, dus er was veel vrolijke gebarentaal. Het eten was lekker. Vanaf 21.00 uur hebben we op de kamers gehangen, totdat we gingen slapen.

Zondag 13 juli 2008 - Dag 3
Net als gisteren kregen we opnieuw geen wake-up call, maar gelukkig werkten de telefoonwekkers nog wel. Het ontbijt was iets uitgebreider dan gisteren en er was nu bijvoorbeeld ook cake. De thee was echter nog even zwart, omdat de zakjes gewoon in de kan bleven hangen. De koffie was ook al niet te drinken. Om 9.00 uur gingen we naar de twee piramides van Sakkara. De busrit was lang, maar het bleef leuk om het verkeer te zien: er waren geen borden en verkeersregels, het was één chaos met veel getoeter en overstekende voetgangers, maar ongelukken waren er ook niet. Bij de piramides was het warm, maar de koele wind was opnieuw heerlijk. Mohammed vertelde over de twee gesloten piramides, waarna we er zelf omheen mochten lopen, over enkele zand- en rotsduinen. De piramides bestonden uit zes lagen en uit kleinere stenen dan die van de piramides van Gizeh. Een enkele werknemer leek de grote piramide aan het restaureren te zijn. We hadden een mooi uitzicht op de woestijn en andere piramides. Iets over tijd kwamen we terug bij Mohammed, om vervolgens nog een oude ruïne te bezoeken. Hierna gingen we naar de Citadel. Onderweg reden we over een ringbaanweg langs lelijke nieuwbouwwijken. In de Citadel lag een hoger gelegen moskee. We moesten allemaal de schoenen uitdoen en de dames kregen een gewaad om. De moskee was groot en had enkele koepels, veel verlichting, een graf en een altaar. Op de grond legde Mohammed uit hoe het vijfmaal daagse bidden verliep. Buiten hadden we een mooi uitzicht over Cairo. Na een paar vieze wc's gingen we door naar de markt Khan El-Khalili. Mohammed wachtte ons op bij een cafeetje, terwijl wij mochten rondlopen. Maar eerst hadden we een lunch in een klein tentje, waar ze nauwelijks Engels spraken. Met veel moeite kregen we een flinterdun pitabroodje met patat erin. Vreemd, maar het was te eten. Michelle liep vervolgens alleen over de markt, terwijl de andere vijf bij elkaar bleven. Het waren drukke en kleine straatjes met veel winkeltjes met van alles en nog wat: kleedjes, shirtjes, souvenirs, beeldjes, etenswaar, vuurwerk, etc. Elke verkoper sprak ons wel aan. Volgens hen was alles heel goedkoop of zelfs gratis. Anne en Ilona hebben na lang onderhandelen bij meerdere verkopers ergens sjaaltjes meegekregen tegen een goedkoop prijsje. In het cafeetje hebben we wat gedronken en Mohammed leren tellen in het Nederlands. Wij op z'n beurt dan weer in het Arabisch. Terug in het hotel hebben we rond het zwembad op het dak gehangen. Later zijn we met z'n vijven (Michelle at liever noodles en wilde daarna internetten) lopend op zoek gegaan naar een restaurant. Na lang lopen en zoeken hadden we nog niets gevonden. De straten waren druk, we zagen een kindje met een hazenlip, gekke reclameborden, dure hotels en een lelijke shoarmazaak, maar geen goede tent. Uiteindelijk vonden we langs de Nijl toch een leuk visrestaurant. We mochten zelf een verse zeebaars uit het ijs kiezen, die voor ons vieren werd klaargemaakt. Koen nam liever garnalen. Vooraf kregen we dun, maar bol, brood. De baars kregen we in z'n geheel en we mochten hem dus zelf kaalplukken. Het was wel erg lekker. Toen het donker werd, hadden we een mooi uitzicht op de verlichtte Nijl. Het was erg gezellig, ook toen we de kop van de baars begonnen te analyseren. De rekening was nog vrij goedkoop (zo'n €40 in totaal). Daarna hebben we geprobeerd het hotel terug te vinden. Na een drukke oversteek en veel gezoek vonden we deze uiteindelijk. We zijn niet al te laat gaan slapen. Het was alleen jammer dat de kamertelefoon deze nacht maar liefst drie keer zomaar is overgegaan.